Przeglądasz: Platformy

Clustertruck jest bardzo dynamiczną grą zręcznościową; jakby się uprzeć, można by ją nazwać po prostu platformówką z ciekawym pomysłem – mianowicie, nasze platformy to rozpędzone ciężarówki, a „podłoga to lawa”. I w sumie wszystko inne też.

Kilka gier dla PlayStation VR, które zapadły nam w tym roku w pamięć.

Frank West znowu kruszy czaszki i mieli jelita w Dead Rising. Czwarta odsłona popularnej serii Capcomu nie odkrywa Ameryki, ale brak limitu czasowego wystarczy mi, żeby stała się moją ulubioną częścią. Łatwo mnie zadowolić, szczególnie gdy seria za którą nie przepadam pozbywa się problemów, które mnie denerwowały.

Twój komputer został zainfekowany przez groźnego wirusa! Gdzie nie dają rady nawet najlepsze antywirusy, poradzić sobie musisz sam! Wsiądź za stery cyberpojazdów, wskocz w cyfrowy świat i zniszcz infekcję zanim kompletnie zniszczy system!

Alola! Witamy na egzotycznym archipelagu pełnym rzadkich Pokémonów, gorących dni i romantycznych nocy. Sun i Moon są bardzo sprytnym podsumowaniem ostatnich 20 lat marki i odważnym krokiem naprzód. Czy dobrym?

Planet Coaster to symulator wesołego miasteczka. Celem gry jest budowanie kolejek górskich i atrakcji, które wyssają ostatnie grosze z odwiedzających zapewniając im przy tym rozrywkę. Jest to też piekielnie dobra gra warta każdej złotówki 🙂

The Wiggles to „niegrzeczna” strategia o leniwych karłach, które żyją pod ziemią i parają się przekopywaniem gruntu. Gdy ginie Fenris, pies Odyna, tytułowe Wigglesy wysłane zostają do podziemia, gdzie ponoć kryje się zguba.

Fani strategii turowych doczekali się premiery Sid Meier’s Civilization VI, kolejnej odsłony popularnej serii pożeraczy czasu. Po raz kolejny wcielimy się w lidera Wielkiej Cywilizacji i poprowadzimy nasz lud do światowej dominacji w dziedzinie kultury, nauki ale również wojny.

Trwa Elex World Tour, a Johnny jako najbardziej rozeznany w temacie członek redakcji zajął się sprawą i przygotował dla was zapowiedź w formie Podglądu.

Jedna z najmilej wspominanych strategii czasu rzeczywistego lat 90. Wysoki, ale uczciwy poziom trudności rozgrzewał szare komórki grającego do czerwoności, a otwarte poziomy umożliwiały przechodzenie plansz na różne sposoby. Dzięki temu do „Komandosów” wracało się bardzo przyjemnie, a gra przez długi czas wydawała się świeża. Nawet dziś nie straciła zbyt wiele ze swojego klasycznego uroku..